De zaal in het ziekenhuis loopt langzaam vol met medewerkers, de meesten geven leiding aan een team verplegend verplegers en verpleegkundigen.
Er zitten ook artsen in de zaal.
De een loopt vol energie naar een plekje en heeft zin in dit onderwerp, nieuwsgierig ook.
De ander is meer terughoudend, hij is een ervaren gesprekspartner over gevoelige themaās en denkt bij zichzelf: Dit weet ik allemaal al.
Ik ga zo spreken voor deze groep mensen in de zorgā¦
Ik zou me moeten focussen op de presentatie! Toch springen mijn gedachten in een split second terug naar het moment dat ik het jaargesprek in ging met mĆjĢn manager.
HET gesprek
Het is 2016, dinsdagochtend, 11.00 uur. Ik ben aan de beurt.
Ik zit aan tafel in het kamertje waar iedereen deze maand in gesprek gaat met de manager. Ik pak wat zenuwachtig mijn kopje koffie en denk bij mezelf: Zeg ik het wel Ć³f zeg ik het niet.
Ik maak de laatste tijd steeds meer fouten. Ik zit namelijk tot over mijn oren in de geldstressā¦ En nĆŗ?
Zou hij dit gesignaleerd hebben, dat ik de laatste tijd niet lekker in mijn vel zit?
De open blik, het kopje koffie, de rust in de ruimte en dan āHoe gaat het met je?ā. De zenuwen vallen acuut op de grond en ik steek alsof het automatisch gaat van wal.
Waren het de oprechte vragen die hij stelde? Zijn luisterend oor? Zijn begrip, zān objectieve benadering, het kamertje? De tijd die hij voor me nam of het kopje koffie?
Misschien was het de hele setting.
Hoe dit gesprek mij hielp
Het gesprek hielp mij mijn eigen teugels in handen te houdenā¦ Aan de juiste knoppen te draaien om na toch wel een behoorlijke periode de geldstress achter me te kunnen laten.
Herken je dat? Dat je het lastig vindt als manager om het thema geld te bespreken?
Dat is niet raar, je krijgt er namelijk steeds meer mee te maken:
